Σχεδόν όλοι βλέπουν τον κίνδυνο στην  δεξιά φωτογραφία, αλλά μόνον γιατροί, φαρμακοποιοί και βιολόγοι μπορούν να τον ιδούν στην κάτω. Τα πορτοκαλί ραβδάκια είναι (θανατηφόρα) βακτήρια άνθρακος που τα καταστρέφει ένα λευκό αιμοσφαίριο.

Δεν  είναι λοιπόν πάντοτε εύκολο να βλέπεις αμέσως και να καταλαβαίνεις τον κίνδυνο που θα αντιμετωπίσεις.

 Όλοι ξέρουν ότι το να κυκλοφορούν με μοτοσικλέτα στην πόλη είναι γρήγορο αλλά επικίνδυνο και οι περισσότεροι δεν βλέπουν κανέναν σοβαρό κίνδυνο στο ζεστό νερό από τον ηλεκτρικό θερμοσίφωνα.
Τον ένα κίνδυνο τον αποδέχονται χωρίς πολλή σκέψη επειδή είναι μικρός (θερμοσίφωνας), αλλά τον άλλον μπορεί να τον θεωρήσουν απαράδεκτα μεγάλο και να τον αρνηθούν (μοτοσικλέτα).
Την μία πράξη την θεωρούν ασφαλή και την άλλη ανασφαλή.
Η χρησιμοποίηση της τεχνολογίας έχει πάντοτε κάποιον κίνδυνο, ο κάθε άνθρωπος παίρνει συνεχώς στην καθημερινή του ζωή αποφάσεις αποδοχής του η μη, με ένα «ζύγισμα», του «οφέλους» που θα έχει από την δραστηριότητα, σε σχέση με τον κίνδυνο που θα αναλάβει.
Για να μπορεί βέβαια κάποιος να μιλάει για ελεγχόμενη απόφαση, το αναγκαίο είναι να γνωρίζει σε τι κίνδυνο εκτίθεται, δηλαδή αντικειμενικά για το πόσος και ποιος είναι ο κίνδυνος. Αλλιώς δεν μιλάμε για έλεγχο αλλά μιλάμε για απόφαση "στα τυφλά", δηλαδή για τυχερά παιχνίδια.
Από εκεί και πέρα το «όφελος» και το αναγκαίο «ζύγισμα», δεν μπορούν να είναι αντικειμενικά. Για το μεν «όφελος» ο καθένας έχει την δική του μονάδα μέτρησης, το δε «ζύγισμα» είναι βασισμένο στην έμφυτη προδιάθεση που έχει ο κάθε ένας μας, για το πόσο επικίνδυνα θέλει να ζει και πόσο πολύ φοβάται.
Επομένως τελικά, πάντοτε, ο κάθε ένας αποφασίζει μόνος του και για λογαριασμό του, για το τι θεωρεί επικίνδυνο και τι όχι, για το τι αξίζει να κάνει και τι όχι, όλα αυτά είναι υποκειμενικά. Το μόνο που μπορεί να ελεγχθεί είναι, το εάν γνωρίζει με αντικειμενικά στοιχεία πόσος και ποιος είναι ο κίνδυνος. Όχι τι νομίζει αυτός αλλά τι λένε οι αριθμοί.
Το ίδιο συμβαίνει και σε επίπεδο κοινωνίας απλά εκεί και το "όφελος" αλλά και το "ζύγισμα" είναι πολύ ποιο πολύπλοκα.

Ο πρώτος στόχος της συζήτησης για την Οδική Ασφάλεια είναι η ενημέρωση σχετικά με τον κίνδυνο που έχει γενικά η οδήγηση αλλά και ειδικότερα  αυτή στους Ελληνικού δρόμους σήμερα. Τι ξέρουμε για αυτόν, πώς μπορούμε να μάθουμε περισσότερα και από που.

Ο δεύτερος στόχος είναι η παρουσίαση των γενικών κανόνων και τρόπων για το πώς μπορούμε να παίρνουμε τις κατά το δυνατόν  σωστές αποφάσεις και

ο τελικός στόχος είναι να εντοπισθούν τα σημαντικά προβλήματα στον τόπο μας και να διαμορφωθούν μερικές πραγματοποιήσιμες προτάσεις για το πώς μπορεί να βελτιωθεί η κατάσταση, και να πλησιάσουμε τουλάχιστον στα Ευρωπαϊκά επίπεδα.

 

Αυτή η προσπάθεια δεν πρόκειται να είναι εύκολη, γιατί, στα θέματα της Οδικής Ασφάλειας υπάρχει μία αντίφαση.

Την έλλειψη Οδικής Ασφάλειας είναι απλό να την καταλάβει κανείς,  βλέπει και διαβάζει καθημερινά για ατυχήματα και σκοτωμένους, αυτή είναι μία κατάσταση πολύ φορτισμένη συναισθηματικά καθώς μιλάμε για τον άδικο και μάταιο θάνατο η  τραυματισμό ανθρώπων.

Από την άλλη, ο σωστός τρόπος για να αντιδράσει κανείς, δεν είναι ούτε προφανής, ούτε απλός ούτε άμεσα κατανοητός και κάθε άλλο παρά έντονα συναισθήματα χρειάζεται. Επειδή δε για κάποιον άγνωστο λόγο, όλοι νομίζουν ότι μπορούν αυτοί μόνον να έχουν την ποιο σωστή άποψη για την ομάδα τους και την οδήγηση, ο κίνδυνος να παρασυρθεί κανείς σε απλοϊκές προτάσεις, κάντε αυτό η πάρτε εκείνο το μέτρο και το πρόβλημα λύθηκε, είναι μεγάλος.

Η οδήγηση είναι κυρίως τεχνικό θέμα και δευτερευόντως κοινωνικό.

Για το τεχνικό μέρος για τις σωστές λύσεις απαιτούνται στατιστικές αναλύσεις πιθανοτήτων, τεχνικο-οικονομικές προτάσεις μελέτης και κατασκευής δρόμων και άλλων  συγκοινωνιακών η και πολεοδομικών έργων ιδιαίτερα μεγάλου κόστους και μακροπρόθεσμου σχεδιασμού και συνδυασμένες δραστηριότητες Δημοσίων Υπηρεσιών.

Για το κοινωνικό μέρος τα προβλήματα είναι δύσκολο ακόμα και να προσδιοριστούν με σαφήνεια, πόσο μάλλον να αντιμετωπισθούν με επιτυχία,  και όταν αυτό είναι δυνατόν,  απαιτούν επίσης ακόμη περισσότερο χρόνο και τεράστια προσπάθεια για την πρακτική υλοποίηση αφηρημένων εννοιών όπως εκπαίδευση, παιδεία, πρόληψη, νοοτροπία, αμυντική-επιθετική στάση κλπ.

Αναγκαστικά η προσπάθεια της Ομάδας μας δεν μπορεί να ασχοληθεί με λεπτομέρεια με τόσα πολλά, και εξειδικευμένα θέματα. Αυτό είναι δουλειά των επιστημονικών ιδρυμάτων και κρατικών φορέων. Το καθήκον και η υποχρέωσή μας ως πολίτες δεν είναι να παίξουμε εμείς τον ρόλο του εκπαιδευτή οδηγών, του αστυνόμου, του πολεοδόμου, του συγκοινωνιολόγου η του νομοθέτη.

Το καθήκον και η υποχρέωσή μας ως πολίτες είναι να ενημερωθούμε, να κάνουμε εμείς προσωπικά τα πράγματα σωστά και μετά να κινητοποιηθούμε και να πιέσουμε έντονα, ζητώντας να διορθωθούν οι καταστάσεις και πρακτικές που είναι λάθος και πρέπει να αλλάξουν.

jkar